Hoe wij er toe kwamen pleeggezin te worden.

Bij ons ging dat eigenlijk vanzelf. Omdat wij overstapten van droge brokken naar rauwe voeding, hadden we nog een kilo of 20 brokken over. We besloten om deze weg te geven aan het dichtstbijzijnde dierenasiel. Na lang vragen en zoeken kwamen we daar op 20 november 2009 eindelijk terecht en konden onze brokken afgeven..

We zijn ons rot geschrokken van de omstandigheden daar, en vast geen toeval, maar op onze ronde daar zagen we een hond waar we spontaan medelijden mee kregen.
Zo mager, ze leek op sterven na dood. Desondanks bleek ze wel pit te hebben.

Thuis gekomen konden we die hond maar niet uit ons hoofd zetten. We hebben de hele avond er over gesproken en we hadden allebei een zeer onrustige nacht. De volgende ochtend hebben we besloten om hier iets aan te doen. Na een beetje googelen kwamen we, op tip van Ginie van Villazwerfhond.nl, op de website van CaniFAIR.de. Gelukkig ook in het Engels vertaald, waardoor we de informatie verslonden !
Uiteindelijk wisten we wat we konden doen. Helpen door de zwakste honden tijdelijk op te vangen en te laten aansterken, terwijl je dan ook de gelegenheid hebt om ze op te voeden zodat ze geadopteerd kunnen worden.

Om tot dit besluit te komen hebben we eigenlijk het meest gesproken over het meest moeilijke van dit besluit en dat is zonder enige twijfel het afscheid nemen als de hond geadopteerd wordt.
Dit is voor een pleeghuis het meest belangrijke om te doen, heel duidelijk weten dat die dag er aan komt.
Het helpt uiteraard als je bij het uitzoeken van zo'n hond al weet dat je jezelf niet aan de hond kan en mag binden.